بخش ۲۰ - مبارزات سعد ابن طفیل و صالح ابن امیه الهامی کرمانشاهی
الهامی کرمانشاهی / خیابان سوم / وزن: فعولن فعولن فعولن فعل (متقارب مثمن محذوف یا وزن شاهنامه)
خروشید برداور راستین
برون جست دست خدا زآستین
گرفتش گریبان رومی زره
به ابروی مردانه بر زد گره
ربودش چو یک پر کاه از سمند
بینداخت سوی سپهر بلند
چو آمد فرود آن خداوند دین
گرفت و زدش آنچنان بر زمین
که شد نرم چون سرمه ستخوان او
بردیو نر دور شد جان او
پس از او ددی از نژاد حرام
امیه ورا باب و صالح به نام
پی رزم شاهنشه کربلا
بیفکند توسن چو ابر بلا
چو آمد به نزدیک شاه آن سوار
به کف برنکرده سنان استوار
سر پر غرورش ز تیغ امام
بپرید از تن دو پنجاه گام
روانش چو از کالبد گشت دور
به سوگش عزازیل بگرفت سور
چو شد اختر بخت صالح سیاه
ز شمشیر آن داور مهر وماه
بیامد یکی مرد عکاشه نام
به میدان فرزند خیرالانام
یکی اژدهافش ز دوده سنان
بزد بر میانش شه دین چنان
که از پشت اهریمن حیله باز
برون جست نوک سنان چار باز
ز زین برگرفت و زدش بر زمین
بدو آفرین خواند روح الامین
چو از تیغ شه آن یلان گزین
بدانسان فتادند از پشت زین
به یکباره گی پشت لشگر شکست
در جنگ بر روی ایشان ببست
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این متن شاعرانه، وصف نبردی حماسی به تصویر کشیده شده است. جنگجوئی از خداوند یاری می‌طلبد و به میدان می‌رود. او دشمنی رومی را که زره به تن دارد، به سرعت از پا درمی‌آورد و به آسمان پرتاب می‌کند. زمانی که بر زمین می‌افتد، قدرت او آنقدر زیاد است که دشمن به نرمی سرمه می‌شود. سپس یک دشمن از نژاد حرام به میدان می‌آید، که با لشکر می‌جنگد و ضربات سهمگینی به جانش می‌زند. در این میان، شخصی به نام عکاشه به میدان می‌آید و با شمشیرش به دشمن ضربه می‌زند. او با قدرت، تمام لشکر را دچار ترس و وحشت می‌کند و در نهایت پیروزی به دست می‌آورد. این متن به زیبایی، شجاعت و قدرت جنگجویان و تأثیرات الهی بر نتایج نبردها را به تصویر می‌کشد.