بخش ۶۶ - زاری کردن مادر غمدیده علی اکبر(ع)برروی نعش پسر جوان گوید الهامی کرمانشاهی
الهامی کرمانشاهی / خیابان سوم / وزن: فعولن فعولن فعولن فعل (متقارب مثمن محذوف یا وزن شاهنامه)
بیامد به بالین پور جوان
بیفتاد بر خاک زار و نوان
هم آغوش شد سرو آزاد را
به زاری برافراخت فریاد را
بزد بوسه بر پا و دست و سرش
بدان هر دو گلبرگ از خون ترش
ببوسید لعل شکر پاسخش
ببویید آن سنبل فرخش
بمالید چون غاره خونش به روی
سپس روی بنهاده بر روی اوی
بگفتا: جوانا، سرا، سرورا
به دیدار و گفتار پیغمبرا
ز رویم چرا دیده بر بسته ای
همانا ز بس تاختن خسته ای
تن افکار گردیدی از ترکتاز
که اینگونه بر خوابت آمد نیاز
یکی سر بر آر گزین رود من
از این خواب خوش، بهر بدرود من
چه سان می سپارم من این راه چون؟
دلم پیش تو، تن به پشت هیون
خدا راجوان رحمی آخر به پیر
دراین روز تنگم تو شو دستگیر
الا ای بهار خزان دیده ام
شکیب دلم، بینش دیده ام
مرا کاش می گشت بیننده، کور
و یا خوابگاهم شدی خاک گور
نمی دیدمت خفته در خون و خاک
سرت برنی و پیکرت چاک چاک
که افکندت از اسب ای شهسوار
که مادر زمرگش شود سوگوار
که طاووس باغ مرا پر شکست؟
که بر من در شادکامی ببست
گل فاطمه را که پژمرده کرد؟
نبی را ز داغش که افسرده کرد؟
ایا یوسف من تو را گاه سور
به کابین در آمد زلیخای گور
تو را رخت دامادی آمد کفن
دریغا که آن هم نداری به تن
من از خاک خوشنودم ای کامیاب
که پوشیده دارد تنت ز آفتاب
نهاده زمین مادرانه سرت
به سینه که بر سر نبد مادرت
ز سویی نشستند با صد فسوس
به بالین داماد، مام و عروس
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به توصیف حسی عمیق از درد و اندوه می‌پردازد که در آن، گوینده به بالین یک جوان شهید می‌آید. او به شدت به حالت نزار و زخمی جوان نگریسته و به زاری می‌افتد. گوینده با عشق و دلتنگی، بدن جوان را که به خون آغشته شده می‌بوسد و از زیبایی‌های او، چون لب‌های سرخ و عطر گیاهان یاد می‌کند. او از جوان می‌خواهد تا به خواب برآید و از او بپرسد چرا اینچنین خسته و مجروح است. گوینده به یاد می‌آورد که جوان چقدر در نبرد جان‌فشانی کرده و حالا به حالت مرگ افتاده است. او از خداوند می‌خواهد تا به جوان رحم کند و از غم دوری او به سوگ بنشیند. شعر در نهایت به سوز دل و یادآوری از مشقت‌های عشق و فراق می‌پردازد.