شمارهٔ ۷ عراقی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر به یاد ساعتی می‌افتد که با دوستانش خوشحالی می‌کرده و لبخند بر لب داشته است. اما اکنون با دل‌تنگی و آهی از عمق دل، افسوس می‌خورد که ای کاش روزگار دوباره جمعی از آن دوستان را مانند گذشته به او بازگرداند.