شمارهٔ ۱۷ قاآنی
قاآنی / قطعات / وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)
ای که از عشق و عقل می‌لافی
هست نیمی دروع و نیمی راست
عقل داری ولی نداری عشق
زان وجودت اسیر خوف و رجاست
عشق را با امید و بیم چکار
بیم و امید اهل عشق خداست
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
شاعری در این شعر درباره انسان‌هایی که به عشق و عقل می‌بالند صحبت می‌کند. او می‌گوید که چنین افرادی تنها بخشی از حقیقت را درک کرده‌اند و همچنان درگیر ترس و تردید هستند. در ادامه، اشاره می‌کند که عشق واقعی نباید با امید و ترس در آمیخته شود، زیرا این ویژگی‌ها متعلق به عشق الهی‌اند، نه عشق انسانی.