شمارهٔ ۲۹ قاآنی
قاآنی / قطعات / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)
ای دل از جویی که جز احمد کسش میراب نیست
چون شوی سیراب چون میراب خود سیراب نیست
جو چه باشد بحر بی‌پایان که هر یک‌قطره‌اش
صدهزاران لجهٔ ژرفست کش پایاب نیست
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر به مفهوم وجود الهی و ضرورت دستیابی به منبع حقیقی اشاره می‌کند. دل انسان تنها با ارتباط با خدا (احمد) می‌تواند سیراب شود، زیرا بدون این ارتباط، آبِ جویی که وجود دارد، قادر به سیراب کردن نیست. در واقع، دریا (یا حقیقت عمیق) به اندازه‌ای وسیع است که هر قطره‌ای از آن، عمق و ارزش ویژه‌ای دارد و بدون این پایگاه، انسان نمی‌تواند به معنای واقعی سیراب شود.