شمارهٔ ۳۶ قاآنی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به طبیعت بخیل‌ها اشاره می‌کند و می‌گوید که دل بخیل مانند طلاست، اما نصیحت و پند مانند آتش است. نگران نباشید که طلا از آتش سیاه‌تر نمی‌شود. اما از حرص و طمع مالی بخیلان صحبت کرده و به ترک عاقبت آن‌ها هشدار می‌دهد؛ زیرا باید از روزی که بخت به سویشان برنگردد بترسید.