شمارهٔ ۶۵ قاآنی
قاآنی / قطعات / وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)
ای دل ار نور جان طمع داری
یک زمان لب ببند از گفتار
خواهی ار صحن خانه نورانی
پیش خورشید برمکش دیوار
نه ترا گفتم آفتاب منیر
کم شود فیض نورش از آثار
کم نگردد توکم کنیش به‌عمد
چون که بر دیده برنهی استار
دست خود چون حجاب شمع کنی
کی به چشمت قدم نهد انوار
هرچه افزونترست ستر و حجاب
پرتو مهر کم کند دیدار
ای خداوند هست و نیست همه
که به تحقیق واقفی ز اسرار
عمر و توفیق ده مرا چندان
که کنم زانچه گفتم استغفار
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
حافظ در این غزل به اهمیت سکوت و دوری از گفتار در جستجوی نور و حقیقت اشاره می‌کند. او می‌گوید اگر می‌خواهی به نور و روشنی دست یابی، باید از حرف زدن خودداری کنی و دیوارهای حائل را کنار بزنی تا بتوانی نور خورشید را ببینی. فیض و نور حقیقت هیچگاه کم نمی‌شود، اما اگر مانع و حجاب بر سر راه بگذاری، کم‌کم از دید تو پنهان می‌شود. در انتها، شاعر از خداوند می‌خواهد عمری به او دهد تا بتواند از اشتباهاتش گذشت کند و به حقیقت نزدیک‌تر شود.