شمارهٔ ۹۶ قاآنی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، نویسنده به ویژگی‌های پرنده‌ای به نام بوتیمار اشاره می‌کند که به خاطر عشقش در دل غم زندگی می‌کند. این پرنده در کنار آب نشسته و از بی‌رحمی زمانه و بخل خود سخن می‌گوید. او به علت حرص و ولع خود، ثروت را تنها برای خود نگه می‌دارد و به دیگران چیزی نمی‌دهد. به طور کلی، شعر به نقد بخل و حرص در انسان‌ها می‌پردازد و نشان می‌دهد که برخی افراد تنها به فکر منافع خود هستند و از کمک به دیگران خودداری می‌کنند.