شمارهٔ ۹ قائم مقام فراهانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این ابیات به دنیایی اشاره دارند که در آن خیر و خوشبختی وجود ندارد. جایی است که محبت و دوستی در آن نیست و چیزی برای پسندیدن وجود ندارد. در واقع، اگر چیزی هم باشد، تنها خان دماوندی است که نمایانگر محدودیتی در خوشبختی است.