شمارهٔ ۱ قاسم انوار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به این موضوع می‌پردازد که تمام دانش و دانایی ما ناشی از خداوند است و او تنها منبع حقیقی علم و هستی است. شاعر تأکید می‌کند که ما تنها به او و هستی‌اش آگاه هستیم و از او هیچ چیز دیگری وجود ندارد که دانسته شود. در واقع، خداوند خود عین هستی است و هر گونه بحث درباره‌ی چیزهای غیر از او بی‌فایده است.