نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

بخش ۱۷ - قسم سیم غزالی

امام محمد غزالی / رکن اول - در عبادات

و آن دو نوع است: نوع اول شوخهاست، چون شوخ که در میان موی سر و محاسن باشد و این به شانه و آب و گل و گرمابه ازالت توان کرد و هرگز در سفر و حضر شانه از رسول (ص) جدا نبودی و پاک داشتن خود را از آن شوخها سنت است و دیگر آن که در گوشه چشم گرد آید، در وقت وضو به انگشت پاک باید کردن و دیگر آن که در گوش است، چون از گرمابه برآیی آن را تعهد باید کردن و دیگر آنچه در بینی باشد و بر دندان باشد از زردی و این به مسواک و مضمضه و استنشاق بشود ودیگر آنچه بر بند انگشتان گرد آید و بر پشت پای و پاشنه و آنچه در سر ناخن بود و آنچه بر همه تن باشد، ازالت این همه سنت است.

و بدان که بر جایی که شوخ باشد طهارت باطل نشود و آن آب را از پوست مانع نباشد مگر که بسیار شود در زیر ناخن بر خلاف عادت، آنگاه باشد که مانع بود و پاکی این شوخها با آب گرمابه سنت است.

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

خلاصه متن: در این متن به دو نوع از شوخ‌ها (آلودگی‌ها) اشاره شده است. نوع اول شوخ‌هایی هستند که در موی سر و محاسن موجودند و می‌توان با شانه و آب و گل آن‌ها را از بین برد. پاکیزگی از این شوخ‌ها سنتی است. نوع دوم شوخ‌هایی هستند که در گوشه چشم، گوش، بینی، دندان، انگشتان و سایر نقاط بدن پیدا می‌شوند که باید با دقت و روش‌های مناسبی مانند وضو و مسواک زدگی پاک شوند. بر اساس متن، وجود شوخ‌ها مانع از طهارت نمی‌شود، مگر در صورتی که مقدار زیادی در زیر ناخن باشد و در این حالت ممکن است مانع پاکی شود. در نهایت، استفاده از آب گرمابه برای پاک کردن این آلودگی‌ها نیز به عنوان سنت مطرح شده است.