شمارهٔ ۳ سراج قمری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به ویژگی‌های برجسته پرندگان مختلف اشاره می‌کند. او مردی را به باز و کینه را به عقاب تشبیه می‌کند و از تبختری عنقا و نطق طوطی صحبت می‌کند. او به باده‌ای اشاره می‌کند که برای قمری فرستاده می‌شود و به طرز جالبی چشم خروس را در شبی تاریک به غراب تشبیه می‌کند. این فنون توصیفی به زیبایی و جذابیت کلام افزوده است.