نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

قطعه شمارهٔ ۱۷ حافظ

حافظ شیرازی / قطعات / وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)

بر تو خوانم، زِ دفترِ اخلاق

آیتی در وفا و در بخشش

هرکه بِخْراشَدَت جگر به جفا

هم‌چو کانِ کریم، زَر بخشش

کم مباش از درختِ سایه‌فکن

هرکه سَنگَت زَنَد، ثمر بخشش

از صدف یاددار، نکته‌ی حِلم

هرکه بُرَّد سَرَت، گُهَر بخشش

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره‌ی اهمیت وفا و بخشش است. شاعر به ما می‌آموزد که باید در برابر ظلم و بی‌رحمی دیگران، با بزرگواری و بخشندگی پاسخ دهیم. او به طور خاص اشاره می‌کند که مانند درختی که سایه می‌دهد و هرگز از کسی کینه به دل نمی‌گیرد، ما نیز باید فراموش کنیم که دیگران چه بر سر ما آورده‌اند و به جای انتقام، خوبی و نیک‌خواهی را سرلوحه کار خود قرار دهیم.