قطعه شمارهٔ ۲ حافظ
حافظ شیرازی / قطعات / وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)
سرای مدرسه و بحثِ عِلم و طاق و رَواق
چه سود، چون دلِ دانا و چشمِ بینا نیست؟
سرای قاضی یزد اَرچه منبعِ فضل است
خلاف نیست که عِلمِ نظر در آن‌جا نیست
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به این نکته اشاره دارد که صرف وجود مکان‌های علمی و فرهنگی مانند مدرسه یا قاضی‌خانه‌ها، وقتی که دل و چشم افراد بینا و آگاه نباشد، فاقد ارزش واقعی است. به عبارت دیگر، علم و فضل باید در دل و ذهن افراد وجود داشته باشد تا به حقیقت و معنای واقعی خود برسد.