شمارهٔ ۳۸ حافظ

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به زاهد یا عابد توصیه می‌کند که به امیدی که دارد به زندگی ادامه دهد، چرا که خود او نیز امیدواری دارد. او از لاله که تنها ساغر در دستش دارد، می‌خواهد تا چیزهایی را که به او می‌دهد بیاورد. در ادامه، شاعر می‌گوید که ماندن در عقل و هوشیاری بهتر است یا مستی و جنون، و از صوفی می‌خواهد که از او دوری کند چون توبه‌اش را از پرهیزکاری شکسته است. او به عشق و زیبایی می‌پردازد و از توبه‌اش از عشق گل نمی‌گذرد. شاعر همچنین به گذر عمر و اینکه چرا باید در غفلت زندگی کرد، اشاره می‌کند و در نهایت به خود و دیگران توصیه می‌کند تا از پندهای زندگی استفاده کنند.