بخش ۱۴ - حکایت حزین لاهیجی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به توصیف یک شب می‌پردازد که شخصی نیکوکار در آن شب در حالی که مست و غرق در خواب است، از ایوان خود به خواب رفته است. سحرگاه بر او عذر و توبیخی نازل می‌شود که به خاطر بی‌توجهی‌اش به زندگی فقیران و مشکلات آنهاست. در این زمان، یک فقیر که در صحرا خوابیده بود، صبح که می‌شود، به این واقعیت پی می‌برد و از ایوان محکم آسمانی و ایمنی‌اش سپاسگزار است. او به این نتیجه می‌رسد که این قصر بلند و مجلل ارزشی ندارد اگر انسان نتواند به راحتی و بدون نگرانی در زیر سایه‌اش بخوابد. او همچنین بر این باور است که ثروت و منافع مادی نمی‌توانند جایگزین آسایش واقعی و ارتباط با طبیعت شوند.