شمارهٔ ۸ - و له ایضا حیدر شیرازی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره زیبایی و محبت معشوق است. شاعر با وصف گلستانی که در آن گل‌ها نیست، از معشوق خود یاد می‌کند و بیان می‌کند که دلش فقط به خاطر او زنده است. معشوق او همچون خورشید درخشان و زیباست، اما از چشم دیگران پنهان است. شاعر می‌گوید اگر طوطی شیرین‌زبان سخن گوید، از زیبایی معشوقش می‌گوید. او از معشوقش می‌خواهد که به نزدش بیاید، زیرا او به شدت به او وابسته شده است. در پایان، شاعر به حیدر می‌گوید که به کوی عاشقان برود و از حال دل او بگوید.