نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

بخش ۱۲۸ - بهار آمد نگه می غلطد اندر آتش لاله اقبال لاهوری

اقبال لاهوری / زبور عجم / وزن: مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن (هزج مثمن سالم)

بهار آمد نگه می غلطد اندر آتش لاله

هزاران ناله خیزد از دل پرکاله پرکاله

فشان یک جرعه بر خاک چمن از بادهٔ لعلی

که از بیم خزان بیگانه روید نرگس و لاله

جهان رنگ و بو دانی ولی دل چیست میدانی

مهی کز حلقهٔ آفاق سازد گرد خود هاله

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به زیبایی‌های بهار اشاره دارد و نشان می‌دهد که در این فصل گل‌ها و رنگ‌ها به زندگی بازمی‌گردند. در آن اشاره شده که با آمدن بهار، آتش اشتیاق و حسرتی از دل‌ها برمی‌خیزد. همچنین به اهمیت نعمت‌های بهاری و ترس از خزان اشاره شده است که ممکن است زیبایی‌ها را از بین ببرد. در نهایت، شاعر از راز دل و زیبایی‌های جهانی که در اطراف ماست سخن می‌گوید.