بخش ۲۷ - از آن آبی که در من لاله کارد ساتگینی ده اقبال لاهوری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از حالت درونی خود و احساساتش می‌گوید. او از آبی یاد می‌کند که به او آرامش و تازگی می‌دهد و از ساقی می‌خواهد که خاک وجودش را زنده کند. همچنین به تاریکی اندیشه‌اش در فرنگ اشاره می‌کند و آرزو دارد که راه صحیح زندگی‌اش را ببیند. او مانند گیاهی است که با هر بادی تکان می‌خورد و دلش از گمان‌ها در تپش و التهاب است. شاعر به آرزوهایش می‌بالد و می‌خواهد که شبش با یک ستاره آرزوها روشن شود. در پایان نیز از قلمی که به او داده شده سخن می‌گوید، که به او کمک می‌کند تا افکار و احساساتش را به تصویر بکشد و زندگی‌اش را ثبت کند.