شمارهٔ ۲ - بامداد ایرج میرزا
ایرج میرزا / قالب‌های نو / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)
صبحدم کاین طایر چرخ آشیان
آفتابی گردد از بالای کوه
تافته‌رخ، بال‌کوبان، پَرزنان
از پر و بالش چمن گیرد شکوه
نغمه‌خوان، مرغ سحر بر شاخسار
بینی آن پروانۀ خوش خال و خط
جسته بیرون از غلاف پیرهن
با پر و بالی پر از زرین نُقَط
سر زند یک‌یک به گُل‌های چمن
بوسد این را غبغب و آن را عذار
***
***
همچنان آن طفلک شیرین زبان
با رخی سرخ و سپید از شیر و خون
آن دو چشم برق‌زن چون اختران
سر کند شادان ز شادیجه برون
بنگرد اطراف خود را شاد خوار
با تبسم‌های شیرین‌تر ز قند
همچو پروانه گشاید بال و پر
بر جهد از جا چو از مجمر سپند
دست مادر بوسد و روی پدر
این در آغوشش کِشد، آن در کنار
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر زیبا، صبحگاهان با طلوع آفتاب و خوشحالی پرندگان توصیف می‌شود. طایر چرخ در آشیان خود بیدار می‌شود و نغمه‌خوانی مرغ سحر بر شاخسارها به گوش می‌رسد. پروانه‌ای خوش رنگ از گل‌ها بازدید می‌کند و با زیبایی‌های چمن بازی می‌کند. همچنین، تصویری از یک کودک شیرین‌زبان با چهره‌ای سرخ و سفید و چشمان درخشان به نمایش گذاشته می‌شود که با شادی و شوق در کنار والدینش است. او با لبخندهایش اطراف خود را می‌نگرد و محبتش را به والدینش ابراز می‌کند. این شعر به زندگی، شادابی و محبت در خانواده اشاره دارد.