شمارهٔ ۸ جهان ملک خاتون

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر در گوشه‌ای از مدرسه نشسته و احساس تنهایی و بی‌کس بودن می‌کند. او به عمیق‌ترین افکار خود غرق شده و از بدی‌هایی که بر او می‌رسد، غمگین است. دلش از زخم‌های گذشته پر از درد است و به خاطر نرسیدن به خواسته‌ها و آرزوهایش، رنج می‌برد. او به دنبال جاه و ثروت نیست و به قناعت و رضایت از آنچه دارد، دل خوش کرده است. با این حال، نمی‌داند دیگران از او چه می‌خواهند، زیرا برایش فرقی بین بد و خوب نیست.