شمارهٔ ۱۲ جهان ملک خاتون

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از زجر و بی‌رحمی زندگی سخن می‌گوید و به تعبیری از درد و رنجی که بر او می‌گذرد، شکایت می‌کند. او احساس می‌کند که هیچ‌گاه نمی‌تواند به آرامش و شادی واقعی دست یابد و از معشوقه‌اش می‌خواهد که برای یک لحظه هم شده به او نگاهی کند. شیوه بیان احساسات شاعر نشان‌دهنده ناامیدی و دلتنگی عمیق اوست.