شمارهٔ ۸ جهان ملک خاتون
جهان ملک خاتون / در مرثیهٔ فرزند دلبند سلطان بخت طاب ثراها / وزن: فعولن فعولن فعولن فعل (متقارب مثمن محذوف یا وزن شاهنامه)
به حسرت ببردش ز دنیای دون
به عقبی بود نیکیش رهنمون
مریزا گل رویش اندر مغاک
به فردوس اعلی برش جان پاک
فراموش گردان جهان بر دلش
پر از عنبر و مشک گردان دلش
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به احساس حسرت و آرزوی دوری از دنیای پست اشاره دارد. شاعر به شخصی با ویژگی‌های نیکو اشاره می‌کند که در عمیق ترین دردها و ناامیدی‌ها به دنبال آرامش و بهشتی واقعی است. او آرزو دارد که این فرد به عالم بالاتر و فراموشی از دنیای مادی دست یابد و دلش پر از عطر و خوشبویی باشد.