شمارهٔ ۵ جلال عضد
جلال عضد / قطعات / وزن: مفعول مفاعلن فعولن (هزج مسدس اخرب مقبوض محذوف)
آن کس که به ظلمت دو گیسو
خورشید منوّر از ره افکند
با ما سخنی بگفت و دل را
از ما بربود و در چَه افکند
دیدیم سر وفا ندارد
گرچه سر طرّه بر مه افکند
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
شاعر در این ابیات به کسی اشاره می‌کند که با زیبایی‌هایش (دو گیسو) نوری همچون خورشید را تحت تأثیر قرار می‌دهد. این شخص با ما صحبت کرده و دل ما را به دست آورده و در وضعیت غم و افسردگی قرارمان داده است. شاعر متوجه می‌شود که وفا و صداقت در این شخص وجود ندارد، حتی اگر زیبایی‌اش را به رخ بکشد.