نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۱۱ - تواضع جمال‌الدین عبدالرزاق

جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی / مقطعات / وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)

بر چو من بنده گر قیامی کرد

آنکه مطلق جهان مستوفاست

من بدین مکرمت بزرگ شدم

وز بلندی قدر او بنکاست

نکته دیگرست اینجا خرد

که بدان نکته آن قیام رواست

من بقد حقیر یأجوجم

بمن از بهر آن جهان برخاست

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به مقام و ارزش خدایی اشاره می‌کند و می‌گوید اگر بنده‌ای مانند او قیام کند، آن گاه به عظمت مطلق خداوند که حاکم بر جهان است، توجه می‌شود. شاعر معتقد است که از طریق این بزرگ‌منشی و کرامت، به نزدیکی و بلندی مقام الهی دست یافته است. او همچنین بیان می‌کند که هدف و خردی در پس قیام وجود دارد و خود را در مقایسه با یأجوج، قوم افسانه‌ای، حقیر می‌داند؛ به همین خاطر برای عظمت آن جهان و رسیدن به حقایق، قیام ضروری است.