بخش ۱۶۷ - در بیان آنکه حضرت شیخ ابوسعید ابوالخیر قدس الله تعالی سره همیشه از خود به ایشان تعبیر کردی و کلمه ما و من را هرگز بر زبان نیاوردی جامی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شیخ مهنه به حالتی خاص دست یافته بود که از خود و هویت‌اش دور شده بود. او حکایت‌هایی از خویش روایت می‌کرد، اما هرگز به "من" و "ما" اشاره نمی‌کرد. او در جمع آسمانی وجود داشت و به جای "من" از "ایشان" صحبت می‌کرد. در دیدگاه او، حقیقت و شهود چنان غالب بود که خود را از منظر خودش غایب می‌دید. واژه‌های او مانند پوششی بر حقیقت وجودش بودند. در این حالت، عقل ساده‌اش به تغییر عقیده دچار می‌شد و از غیبت به منیت تعبیر می‌شد. او که از حریم قرب و حضور دور مانده بود، گویی از جهان وجود جدا شده و به گوشه‌ای بی‌خبر از خود نشسته بود و با گذر زمان، نشانی از وجود خویش نمی‌یافت.