بخش ۳۹ - در بیان آنکه چون عاشق ظلمت وایه های نفس بداند روی از خود بگرداند و در معشوق آورد جامی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این اشعار درباره عشق و دلبستگی به معشوق هستند. شاعر بیان می‌کند که زمانی که عاشق به صدق و راستی می‌رسد، از ظلمت و کج‌راهی‌های وجود خود رها می‌شود. او گریزی به سوی معشوق دارد و دیگر نمی‌تواند خود را از او پنهان کند. عاشق هر چه می‌گوید و هر چه می‌جوید، تنها برای معشوق است. مانند پروانه‌ای که در مجلس عشق به دور شمع می‌چرخد و خود را فدای نور آن می‌کند، عشق نیز انسان را به فدای معشوق خود وا می‌دارد.