بخش ۳۶ - در صفت جود و سخا و بذل و عطای وی جامی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این متن دربارهٔ سخاوت و generosity یک شخص یا موجود عظیم، مانند دریا یا ابر، است. شاعر به زیبایی به وصف بخشش و فزونی نعمت‌های این منبع بزرگ می‌پردازد و تأکید می‌کند که این فیض و عطا به حدی است که زمین پر از ثروت شده و حتی مقایسه با شخصیت‌های بزرگ تاریخ مثل حاتم طائی و معن بن زائدة هم به ذهن می‌رسد. اما در نهایت، از سخاوت او می‌گوید که به گونه‌ای است که هیچ کس نمی‌تواند کاملاً درک کند و برخی حتی در برابر آن احساس کمبود می‌کنند. شاعر با همدلی و احترام به این شخص می‌نگرد که به دیگران احسان می‌کند و بار سنگین عطا و بخشش او حتی باعث فرار دیگران از این بار می‌شود. در واقع، او به شدت بر بار احسان و بزرگواری تأکید دارد.