شمارهٔ ۱ جامی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره وضع وقف و قضاوت در مصر و شام است. می‌گوید که قضات، حتی اگر مستحق دریافت وقف نباشند، آن را به خود اختصاص می‌دهند. همچنین اشاره می‌شود که قاریان قرآن نمی‌توانند به غیر از وصل به وقف نداشته باشند و از حال وقف هم اطلاعی ندارند. در نهایت، قضات به رسم عادت وقف‌های قرآن را از دیگران گرفته‌اند.