شمارهٔ ۳۱ جامی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، یک پیرمرد خمیده را می‌بینیم که پشت سر جنازه یک جوان حرکت می‌کند. او به زبان حال خود، به جوانی که رفته و به زندگی پایان داده، احساس درد و اندوه می‌کند. او به جوان می‌گوید که تو چون تیر رفته‌ای، اما من در چنگال زمان همچنان باقی‌ام. این شعر به نمادین بودن پیری و فراق می‌پردازد و احساسات جگرسوزی از مرگ جوانی را به تصویر می‌کشد.