نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۳۷ جامی

جامی / قطعات / وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)

جامی به مقتضای زمان چون برآمدند

صدیقیان دهر به رنگ سلولیان

مگشا زبان به فضل که رمحیست زهرناک

در طعن اهل فضل زبان فضولیان

بستند اهل دین پی آزار اهل دل

پیرایه تناسخیان و حلولیان

خوش آن که سلک صحبت اینان گسست و شد

دمساز خرس و بوزنه و سگ چو لولیان

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این بیت، شاعر به شرایط زمانه اشاره دارد که گروهی از افراد به بهانه‌های مختلف به اهل علم و فضل حمله می‌کنند و به آزار آن‌ها می‌پردازند. او بیان می‌کند که اهل دین به جای حمایت از اهل دل، به تهمت و آزار می‌زنند و در نهایت، از این که پیوند این افراد با یکدیگر گسسته شده است، ابراز خوشحالی می‌کند. او این وضعیت را به ارتباط نامناسب حیوانات توصیف می‌کند که نشان‌دهنده بی‌نظمی و نابسامانی است.