شمارهٔ ۱ جامی
جامی / قطعات / وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)
جامی سخن بر آینه دل بود چو زنگ
زین زنگ به که آینه خود دهی صفا
اعراض کن ز شعر که شغلیست بس عریض
این چند روزه عمر به آن کی کند وفا
وز زانکه نیست طاقت اعراض ازان تو را
حمد خدای پیشه کن و نعت مصطفی
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
جامی در این بیت‌ها به اهمیت توجه به دل و خودشناسی اشاره می‌کند. او می‌گوید که دل مانند آینه‌ای است که باید از زنگار پاک شود. همچنین به ناامیدی از شعر و هنر اشاره کرده و تأکید می‌کند که عمر کوتاه است و وفا نمی‌کند. در نهایت، او پیشنهاد می‌کند که به جای اعراض از شعر، به ستایش خدا و نعت پیامبر (ص) بپردازیم.