غزل شمارهٔ ۱۲۳ کلیم

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به بررسی احساسات و آرزوهای انسانی می‌پردازد. شاعر از تاریکی و بی‌نوری در زندگی‌اش می‌گوید و به نبود شادی و نشاط اشاره می‌کند. او از عشق و مهر به معشوقه‌اش سخن می‌گوید و می‌گوید که سالهاست تحت تاثیر زیبایی او زندگی کرده است. با وجود این، او در زندگی خود احساس کمبود می‌کند و به بیهودگی برخی تلاش‌ها و تغییرات در جهان اشاره می‌کند. شاعر در نهایت از زخم‌های عاطفی خود می‌گوید و از اینکه نمی‌تواند به زندگی‌اش نور ببخشد، ابراز ناامیدی می‌کند. این شعر به خوبی نشان‌دهندهٔ تضاد میان امید و ناامیدی در زندگی بشر است.