نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۱۶ - در وصف اورنگ پادشاهی کلیم

کلیم / قطعات / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)

آیة الکرسی فلک خواند و دمید از روی صدق

بر همین کرسی چو شاهنشاه بروی آرمید

وارث عالم شهنشاه زمان شاه جهان

کایزدش زیبنده اورنگ شاهی آفرید

تا بروبد صحن بزمش پشت گردون خم گرفت

تا بشوید پای تختش آب از گوهر چکید

تخت را باید که ناید بر زمین پا از نشاط

برفراز خویش هرگز خسروی چون او ندید

با فلک دعوی رفعت کرد و بر کرسی نشاند

هر کف خاکی که بروی پای این کرسی رسید

باد بر کرسی رفعت جاودان شاه جهان

نام کرسی تا شود مذکور با عرش مجید

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

آیة الکرسی به عنوان نشانه‌ای از قدرت و عظمت الهی توصیف می‌شود. در این شعر، کرسی به مثابه مکانی برای شاه جهانیان معرفی شده که بر آن نشسته و بر همه چیز تسلط دارد. این شاه، وارث عالم و زیبنده اورنگ شاهی است که به وی اختصاص یافته، و برفراز او هیچ‌کس مانند او وجود ندارد. در این فضا، فلک و زمین به نوعی به خدمت او درآمده‌اند و جلوه‌ای از بزرگی و رفعت را به تصویر می‌کشند. این نماد به نوعی به جاودانگی و احترام به مقام الهی اشاره دارد.