شمارهٔ ۵۱ کلیم

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر حافظ، شاعر به توصیف لحظه‌ای می‌پردازد که هنگامی که صدای دل‌انگیز و روحفزای عاشقانه‌ای به گوش می‌رسد، انسان در تب و تاب مقامات و احوالات مختلف قرار می‌گیرد و ممکن است از خود بی‌خود شود. او می‌گوید که در این حالت، تنها می‌توان در مسیری حرکت کرد که به سمت عشق و زیبایی رهنمون می‌شود، همانند آبی که از جوی به سمت بیابان روان می‌شود.