شمارهٔ ۶۷ کلیم

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به توصیف شخصیتی اشاره می‌کند که در حال سوار شدن به یک شتر است و به طور عمیق خوابش برده است. او در سفر، آنقدر در خواب است که هیچ‌گاه از خواب دیگران یا خواب خود بیدار نمی‌شود. به نوعی، خواب او به مانند تار مویی است که او را به خواب زنده نگه می‌دارد.