شمارهٔ ۴ امیرخسرو دهلوی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این ابیات از عجز خود در درک حقیقت و حل مسائل زندگی سخن می‌گوید. او می‌خواهد خود را به درستی ببیند اما به دلیل نادرست بودن آینه (نماد واقعیت) و ناتوانی چشمش، نمی‌تواند این کار را انجام دهد. در نهایت، او به ناامیدی از بی‌انصافی و ضعف عقل اشاره می‌کند.