شمارهٔ ۴۷ - به شاهد لغت فاژ،بمعنی دهان دره لبیبی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر به مسأله‌ی زمان و تغییرات آن اشاره می‌کند و از مخاطب می‌خواهد که به او بگوید چگونه باید با گذشته و تجربیاتش کنار بیاید. او همچنین به بی‌پروایی و بی‌توجهی به زیبایی‌های زندگی اشاره می‌کند و از جمله‌ای درباره سبزه و بهار برای بیان تضادها و تحولات زندگی استفاده می‌کند. این شعر تفکری عمیق درباره‌ی زندگی و گذر زمان را به تصویر می‌کشد.