نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۶۷ - به شاهد لغت فرغیش، به معنی آن موی که از زیر پوستین سر فرو آورده بود و جامه ریمناک دریده دامن را نیز گویند لبیبی

لبیبی / ابیات پراکنده در لغت نامه اسدی و مجمع الفرس سروری و فرهنگ جهانگیری و رشیدی / وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)

ز خشم دندان بگذارد بر . . . خواهر

همی کشید چو درویش دامن فرغیش

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به تمثیل خشم و حسادت اشاره کرده است که می‌تواند منجر به آسیب رساندن به نزدیکان، نظیر خواهر، شود. شخصی در حال بیان احساساتش است و مانند یک درویش، به حواس خود تسلط ندارد و در نتیجه کنش‌های نامناسبی از خود بروز می‌دهد.