شمارهٔ ۱۱ - خور روز مسعود سعد سلمان

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به تجلیل از روزگار و سلطنت پادشاهی به نام ارسلان می‌پردازد. شاعر به زیبایی و پرباری زمانه اشاره می‌کند و از خوشی و غنای آن سخن می‌گوید. او از خورشید، به عنوان نماد روشنی و حیات، یاد می‌کند و از باده که نمادی از شادمانی است، درخواست می‌کند. شاعر بر این باور است که عدالت و خوبی‌های پادشاهی ارسلان در جهان بی‌نظیر است و تا زمانی که او بر تخت سلطنت است، زندگی در جهان آباد و سرشار از نعمت خواهد بود.