۱۲ - النوبة الاولى میبدی
رشیدالدین میبدی / ۴- سورة النساء- مدنیة
قوله تعالی: وَ ما أَرْسَلْنا مِنْ رَسُولٍ نفرستادیم هیچ فرستاده‌ای را إِلَّا لِیُطاعَ مگر آن را که تا فرمان برند وی را، بِإِذْنِ اللَّهِ بفرمان خدای، وَ لَوْ أَنَّهُمْ إِذْ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ و اگر ایشان که بر تن خود ستم کنندید، جاؤُکَ آیندید بتو، فَاسْتَغْفَرُوا اللَّهَ و آمرزش خواهندید از خدا، وَ اسْتَغْفَرَ لَهُمُ الرَّسُولُ، و آمرزش خواهید ایشان را رسول او، لَوَجَدُوا اللَّهَ یافتندید خدای را بر حقیقت، تَوَّاباً رَحِیماً (۶۴) توبه پذیری مهربان.
فَلا وَ رَبِّکَ نه بخدای تو نه، لا یُؤْمِنُونَ نگرویده‌اند ایشان بحقیقت، حَتَّی یُحَکِّمُوکَ تا آن گه که ترا حکم کنند و حاکم پسندید، فِیما شَجَرَ بَیْنَهُمْ در آنچه میان ایشان اختلاف افتد، ثُمَّ لا یَجِدُوا فِی أَنْفُسِهِمْ حَرَجاً و آن گه در دلهای خویش حرج و تنگی نیابند،. مِمَّا قَضَیْتَ از آن حکم که تو بریدی و برگزاردی. وَ یُسَلِّمُوا تَسْلِیماً (۶۵) و باطن آن بسپارند و آن را گردن نهند گردن نهادنی.
وَ لَوْ أَنَّا کَتَبْنا عَلَیْهِمْ و اگر ما بر ایشان فریضه نبشتیمی، أَنِ اقْتُلُوا أَنْفُسَکُمْ که خویشتن را بکشید، أَوِ اخْرُجُوا مِنْ دِیارِکُمْ یا از خان و مان خود بیرون شید، ما فَعَلُوهُ نکردندید آن، إِلَّا قَلِیلٌ مِنْهُمْ مگر اندک کس از ایشان، وَ لَوْ أَنَّهُمْ فَعَلُوا و اگر ایشان کنندید، ما یُوعَظُونَ بِهِ بآنچه می‌پنددهند ایشان را، لَکانَ خَیْراً لَهُمْ به آید ایشان را، وَ أَشَدَّ تَثْبِیتاً (۶۶)و سخت‌تر بر جای بمانید، و محکم‌تر بپائید.
وَ إِذاً لَآتَیْناهُمْ و اگر چنان کنندید ما ایشان را دادیمی، مِنْ لَدُنَّا از نزدیک خود، أَجْراً عَظِیماً (۶۷) مزدی بزرگوار.
وَ لَهَدَیْناهُمْ و ما ایشان را راه نمائیم، صِراطاً مُسْتَقِیماً (۶۸) براه راست درست.
وَ مَنْ یُطِعِ اللَّهَ وَ الرَّسُولَ و هر که فرمان برد خدای را و رسول وی را، فَأُولئِکَ ایشان آنند، مَعَ الَّذِینَ أَنْعَمَ اللَّهُ عَلَیْهِمْ که فردا با نواختگان حق‌اند، که خدای نیکویی کرد با ایشان، مِنَ النَّبِیِّینَ وَ الصِّدِّیقِینَ از پیغامبران و راستگویان، وَ الشُّهَداءِ وَ الصَّالِحِینَ و شهیدان و نیکان، وَ حَسُنَ أُولئِکَ رَفِیقاً (۶۹) و نیک رفیقان و هام‌نشینان که اینان‌اند.
ذلِکَ الْفَضْلُ مِنَ اللَّهِ آن فضل است از خدای، وَ کَفی بِاللَّهِ عَلِیماً (۷۰) و نیک بسنده و دانا که اللَّه است.
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این متن به آیات قرآنی اشاره دارد که در مورد پیامبران و اطاعت از خداوند و رسولان صحبت می‌کند. در آن بیان شده که خداوند هیچ پیامبری را نفرستاده مگر اینکه برای اطاعت از او بوده است. همچنین اگر افرادی که بر خود ظلم کرده‌اند، به سوی پیامبر بیایند و آمرزش بخواهند، خداوند آنان را آمرزیده و به حقیقت رحمتش می‌رسند. علاوه بر این، ایمان واقعی به خداوند در گروی اجرای حکم پیامبر است؛ افرادی که در امور مختلف به پیامبر مراجعه کرده و بدون تنگنا به حکم او گردن نهند، مورد رضایت خداوند قرار می‌گیرند. همچنین، در صورتیکه خداوند دستوراتی سخت مانند کشتن خود یا بیرون رفتن از خانه‌ها را به ایشان می‌داد، تنها عده کمی از آنان این دستورات را عمل می‌کردند. اگر آن‌ها دستورات خداوند را جدی می‌گرفتند، به نفع خودشان و باعث استقامت بیشتری برایشان بود. در نهایت، بیان شده که کسانی که از خدا و رسول اطاعت کنند، با نیکان و درستکاران و پیامبران هم‌نشین خواهند بود و این از بزرگترین نعمت‌های خداوند است.