۱ - النوبة الاولى میبدی
رشیدالدین میبدی / ۱۷- سورة بنى اسرائیل- مکیة
«بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ» بنام خداوند فراخ بخشایش مهربان
قوله تعالی: «سُبْحانَ الَّذِی أَسْری» پاکی و بی عیبی و نیکو سزایی آن کس را که بشب برد، «بِعَبْدِهِ لَیْلًا» بنده خویش را در بعضی شب، «مِنَ الْمَسْجِدِ الْحَرامِ» از مسجد مکّه آن مسجد با آزرم با شکوه بزرگ، «إِلَی الْمَسْجِدِ الْأَقْصَی» به بیت مقدّس به مسجد اقصی، «الَّذِی بارَکْنا حَوْلَهُ» آن مسجد که برکت کردیم بر گرد آن، «لِنُرِیَهُ مِنْ آیاتِنا» تا با او نمائیم آیتها و نشانه های خویش، «إِنَّهُ هُوَ السَّمِیعُ الْبَصِیرُ (۱)» اوست آن خداوند شنوای بینا.
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این آیه به معراج پیامبر اسلام اشاره دارد که در آن خداوند بندهاش را در شب از مسجد الحرام در مکه به مسجد الاقصی منتقل کرد. هدف از این سفر الهی نشان دادن آیات و نشانههای خداوند بود. خداوند در این آیه خود را شنوای بینا معرفی میکند.