نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

النوبة الاولى میبدی

رشیدالدین میبدی / ۱۰۳- سورة العصر- مکیة

قوله تعالی: بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ بنام خداوند فراخ بخشایش مهربان.

وَ الْعَصْرِ (۱) بگیتی و شبانروز و هنگام.

إِنَّ الْإِنْسانَ لَفِی خُسْرٍ (۲) که این آدمی در کاست است و در زیان.

إِلَّا الَّذِینَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ مگر ایشان که بگرویدند و کار نیک کردند. وَ تَواصَوْا بِالْحَقِّ و یکدیگر را وصیّت کردند براستی.

وَ تَواصَوْا بِالصَّبْرِ (۳) و یکدیگر را وصیّت کردند بشکیبایی.

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این متن به آیات سوره عصر در قرآن اشاره دارد. در آغاز، بر نام خداوند بخشنده و مهربان تأکید می‌شود. سپس بیان می‌کند که انسان‌ها در حالت زیان و خسارت هستند. اما مستثنی هستند کسانی که ایمان آورده و اعمال نیک انجام داده‌اند و یکدیگر را به حق و شکیبایی توصیه می‌کنند. در نهایت، اهمیت ایمان، عمل صالح و نصیحت به یکدیگر در این آیات مشخص می‌شود.