النوبة الاولى میبدی
رشیدالدین میبدی / ۱۱۱- سورة تبت- مکیة
قوله تعالی: بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ بنام خداوند فراخ بخشایش مهربان.
تَبَّتْ یَدا أَبِی لَهَبٍ زیان کار بادا دو دست بو لهب وَ تَبَّ (۱) و زیان کار بادا او باویی او.
ما أَغْنی عَنْهُ مالُهُ نیاید او را بکار مال او وَ ما کَسَبَ (۲) و نه آنچه فرادست آورد.
سَیَصْلی ناراً ذاتَ لَهَبٍ (۳) سوزد و سوزانند او را با آتشی زبانه زنان.
وَ امْرَأَتُهُ حَمَّالَةَ الْحَطَبِ (۴) و زن او آن هیزم کش.
فِی جِیدِها حَبْلٌ مِنْ مَسَدٍ (۵) در گردن او رسنی از چیزی سخت تافته.
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این متن به آیات آخر سوره «مسد» در قرآن اشاره دارد. در این سوره به شخصیت منفی «ابولهب» و همسرش پرداخته شده است. «ابولهب» که از دشمنان پیامبر اسلام بود، به خاطر کفر و دشمنی‌اش به عذاب الهی تهدید شده است. به طور خاص، بیان می‌کند که دارایی و ثروت او هیچ کمکی به او نخواهد کرد و او در آتش جهنم عذاب خواهد شد. همچنین زن او به عنوان هیزم‌کش معرفی شده و در پایان، به عذابش با بستن ریسمانی از آسیب‌دهنده در گردن او اشاره می‌شود. این سوره به خوبی رذالت و سرنوشت شوم این دو شخصیت را به تصویر می‌کشد.