نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

النوبة الاولى میبدی

رشیدالدین میبدی / ۱۱۳- سورة- الفلق- مدنیة و قیل مکیة

قوله تعالی: بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ بنام خداوند فراخ بخشایش مهربان.

قُلْ بگو: أَعُوذُ بِرَبِّ الْفَلَقِ (۱) فریاد میخواهم بخداوند همه آفریده.

مِنْ شَرِّ ما خَلَقَ (۲) از بد هر چه بیافرید.

مِنْ شَرِّ غاسِقٍ إِذا وَقَبَ (۳) و از بد شب که در آید.

وَ مِنْ شَرِّ النَّفَّاثاتِ فِی الْعُقَدِ (۴) و از بد دمندگان در گره‌ها.

وَ مِنْ شَرِّ حاسِدٍ إِذا حَسَدَ (۵) و از بد آن بد چشم بد نیّت بد خواه که بد خواهد یا ببد نگرد.

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

سوره فلق در قرآن به توسل به خداوند برای پناه بردن از شرّ و بدی‌ها اشاره دارد. در این سوره، خداوند به عنوان مهربان و بخشنده یاد شده و از فرد خواسته می‌شود که به او پناه ببرد. این پناه‌خواهی شامل مواردی چون شر آفریده‌ها، بدی‌های شب، دمندگان در گره‌ها و حسد بدخواهان است.