بخش ۷ - منقبت علی (ع) میرداماد
میرداماد / مشرق‌الانوار / وزن: مفتعلن مفتعلن فاعلن (سریع مطوی مکشوف)
نفس نبی باب مدینه ی علوم
در کف او آهن مریخ موم
سید ابرار و شه اتقیا
سرور و سرخیل همه اصفیا
خازن سبحانی تنزیل وحی
عالم ربانی تأویل وحی
داغ کش نافه او مشگ ناب
جزیه ده سایه او آفتاب
فذلکه عالم و باب وجود
سوره توحید و کتاب وجود
حامل دین غیبته علم خدا
عقل دهم کرده بر او اقتدا
خاک درش تاج سر سروران
آب کفش کوثر دین پروران
راست به بازوش همی پشت دین
لاغر ازو پهلوی کفر اینچنین
اوست که در ظلمت سمت جهات
کعبه نور است و سفینه ی نجات
کفر بر آویخته دینش ز دار
بر در او شرک همی سنگسار
گردن او گوش نه در بیعت است
عروه کفر وعلم شقوت است
جبهه او گوش نه خاک ره است
تیه ضلالیست که در لهله است
نسل نبی زایچه صلب اوست
خیل سعادت همه در طلب اوست
تا که شده کنیت او بوتراب
نه فلک از جوی زمین خورده آب
صورت اشراق چو از خاک اوست
در ره معنی سگ چالاک اوست
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این متن درباره ویژگی‌ها و مقام والای نبی (پیامبر) و اهمیت وجود او در دین و هدایت بشر صحبت می‌کند. نبی به عنوان منبع علم و معنویت معرفی می‌شود و او را به عنوان خازن وحی و عالم ربانی می‌شناسد. در اینجا از او به عنوان کسی که نور و نجات را در دل تاریکی‌ها به ارمغان می‌آورد، یاد می‌شود. همچنین به جایگاه رفیع او در دین و تاثیری که بر دل و جان مؤمنان دارد، اشاره شده است. این متن به نوعی ستایشی از مقام نبوت و رهبری دینی است و بر اهمیت پیروی از او تأکید دارد.