شمارهٔ ۵ ملا احمد نراقی
ملا احمد نراقی / منتخب غزلیات و قطعات / وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)
دوش می رفت به صد ناز جوانی به رهی
زلف پرتاب به رخ، خنده مستانه به لب
من عصا بر کف و قد خم شده و موی سفید
می دویدم به دو صد لابه و عجزش ز عقب
چون مرا دید چنین گفت صفایی چه تو راست
که به دنبال من آیی به چنین رنج و تعب
تو بدین هیئت اگر عشق نبازی چه شود
با چنین حال دگر وصل جوانان مطلب
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر به توصیف تصویری از جوانی زیبا و مستانه می‌پردازد که در حال عبور است. او که پیر و خمیده شده، با عصا می‌دود و می‌کوشد به او برسد. جوان به او می‌گوید که با این وضعیت و رنجی که می‌کشد، چرا به دنبال او آمده است. شاعر به عشق و شوق خود اشاره می‌کند و می‌پرسد که با چنین حالتی، چگونه می‌تواند به وصال جوانان امیدوار باشد. در واقع، شعر نشان‌دهنده تضاد میان جوانی و پیری، عشق و شوق است.