شمارهٔ ۷ ملا احمد نراقی
ملا احمد نراقی / منتخب غزلیات و قطعات / وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)
یا رب ز بخت ماست که شد ناله بی اثر
یا هرگز آه و ناله و زاری اثر نداشت
زان بی نشان ز هر که نشان جستم ای عجب
دیدم چو من ز هیچ نشانی خبر نداشت
گفتم علاج غم به دعای سحر کنم
غافل از اینکه تیره شب ما سحر نداشت
دردا که دوش طاعت سی سال خویش را
دادم به می فروش به یک جرعه برنداشت
دنیا و آخرت همه دادم به عشق و بس
شادم که این معامله یک جو ضرر نداشت
گر ترک عشق کرد صفایی عجب مدار
بیچاره تاب محنت از این بیشتر نداشت
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این بخش از شعر به ناامیدی و بی‌ثمری کوشش‌ها اشاره دارد. شاعر از بی‌نتیجه بودن ناله‌ها و دعاهایش می‌گوید و اینکه در جستجوی علامت‌های امید، به هیچ نشانی دست نیافته است. او به یاد می‌آورد که مدت سی سال عبادت کرده، اما در یک لحظه همه چیز را به می‌فروش داده و از این معامله ناراحت نیست. در نهایت، شاعر به این حقیقت پی می‌برد که عاشق‌نبودن کسی به معنای خوشبختی او نیست و همچنین تحمل درد عشق را بیشتر از این نمی‌تواند.