شمارهٔ ۲ عنصری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، زنی که به مسیح اعتقاد دارد، به سراغ شهریار می‌آید و با دست الماس‌گون خود، طشت زرین و آبی را می‌خواهد. او بازوی شهریار را محکم می‌گیرد و به او نیش می‌زند و می‌گوید که چنین دستی را نمی‌توان خسته کرد. او سپس سرش را پایین می‌آورد و بوسه‌ای به او می‌زند و از شاخ ارغوان رایحه‌ای را استشمام می‌کند.