بخش ۴۳ - ابومحمّد عبداللّه بن محمّد الخرّاز رازی ابوعلی عثمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

ابومحمد عبدالله بن محمد الخراز رازی، که رحمة الله علیه، در مکه زندگی می‌کرد و از پرهیزگاران بود، پیش از سال ۳۱۰ هجری وفات یافت. او با ابوحفص و ابوعمران الکبیر صحبت کرده بود. دقّی به نزدیک او رفت و چهار روز بود که چیزی نخورده بود. عبدالله الخراز گفت که اگر کسی روزی چند نان نداشته باشد، به طور واضح از گرسنگی فریاد می‌زند، اما این را هم اضافه کرد که اگر نفس انسان هلاک شود، امید به حق تعالی باید بیشتر باشد. او گرسنگی را طعام زاهدان و ذکر را طعام عارفان توصیف کرد.